മഴ നനഞ്ഞ മനുഷ്യൻ – ഹൃദയസ്പർശിയായ Malayalam Story
Updated Friday, May 29, 2026, 4 PM
ആ രാത്രി മഴ അസഹ്യമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
റോഡിന്റെ വക്കിലെ ചെറിയ ചായക്കടയിൽ ആളുകൾ മഴ തീരാൻ കാത്തിരുന്നു. സ്റ്റൗവിൽ വെള്ളം തിളയ്ക്കുന്ന ശബ്ദവും മഴയുടെ കരച്ചിലും കൂടിക്കലർന്ന ഒരു രാത്രി.
“ഒരു കട്ടൻ.”
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ പലരും മുഖം ചുളിച്ചു.
പഴകിയ ഷർട്ട്. കീറിയ മുണ്ട്. വളർന്ന താടി. കണ്ണുകളിൽ ക്ഷീണം. ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന രൂപം.
ചായക്കടക്കാരൻ അബ്ദു അവനെ നോക്കി.
“കാശുണ്ടോ?”
ആ മനുഷ്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല.”
കടയിലുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ ചിരിച്ചു.
ഒരാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇവനൊക്കെ ദിവസവും ഇങ്ങനെയാണ്.”
മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.
“കൊടുത്താൽ നാളെ വീണ്ടും വരും.”
ആ മനുഷ്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അബ്ദു കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ ഒരു ഗ്ലാസിൽ ചൂട് കട്ടൻ ഒഴിച്ച് അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
“കുടിക്കൂ.”
ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് നനഞ്ഞു.
രണ്ടുകൈയും കൊണ്ട് ഗ്ലാസ് പിടിച്ചു. അതിൽ നിന്നുയരുന്ന ആവി അയാളുടെ മുഖത്ത് തട്ടി.
പുറത്ത് മിന്നൽ പിളർന്നു.
കടയിലുണ്ടായിരുന്ന കോളേജ് പയ്യൻ മൊബൈലിൽ വീഡിയോ കാണിക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരും അതിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
“ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരാൾ കോടികൾ ദാനം ചെയ്തു…”
“ഒരു നടൻ പാവങ്ങൾക്ക് വീട് വെച്ചു…”
“ഒരു യൂട്യൂബർ ഭക്ഷണം വിതരണം ചെയ്തു…”
ആളുകൾ അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, കോണിൽ നിന്ന ആ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ കട്ടൻ കുടിച്ചു.
അവനെ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പെട്ടെന്ന് റോഡിൽ ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു.
ബ്രേക്ക് ഇടുന്ന ശബ്ദം.
അതിനുശേഷം ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിലവിളി.
കടയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് ഓടി.
മഴ കാരണം ബൈക്ക് സ്കിഡ് ചെയ്ത് വീണിരുന്നു.
ഒരു സ്ത്രീ റോഡിൽ കിടക്കുന്നു.
അവളുടെ കൂടെ ഏകദേശം അഞ്ച് വയസ്സുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ മഴ ശക്തമായിരുന്നു.
രക്തം റോഡിലെ വെള്ളത്തിൽ കലരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ചുറ്റും നിന്നു.
“ആരെങ്കിലും ആംബുലൻസ് വിളിക്കൂ!”
“പോലീസിനെ വിളിക്കൂ!”
“തൊടണ്ട… കേസ് ആവും…”
ആളുകൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ആരും മുന്നോട്ട് പോയില്ല.
അപ്പോൾ ചായക്കടയിൽ നിന്ന ആ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ നടന്നു വന്നു.
ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അയാൾ ആ സ്ത്രീയെ എടുത്തുയർത്തി.
മഴയിൽ മുഴുവൻ നനഞ്ഞുകൊണ്ട്.
“ഓട്ടോ!”
അയാൾ വിളിച്ചു.
ആരും നിന്നില്ല.
രാത്രി. മഴ. പോലീസ് കേസ്.
അവസാനം ഒരു പഴയ ഓട്ടോ നിർത്തി.
ആ മനുഷ്യൻ തന്റെ കീറിയ ഷർട്ട് ഉപയോഗിച്ച് സ്ത്രീയുടെ തലയിൽ നിന്ന് വരുന്ന രക്തം തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയെ എടുത്ത് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
“അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും വരില്ല…”
ആ കുട്ടി അയാളെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു.
ഓട്ടോ പോകാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോൾ അബ്ദു വിളിച്ചു.
“ചേട്ടാ!”
ആ മനുഷ്യൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അബ്ദു ഓടി വന്ന് തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് പണം അയാൾക്ക് നൽകി.
“ഹോസ്പിറ്റലിൽ വേണ്ടിവരും…”
ആ മനുഷ്യൻ കുറച്ച് നേരം അബ്ദുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ വിശപ്പും ക്ഷീണവും ഒറ്റപ്പെടലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നന്ദി.”
ഓട്ടോ മഴയിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അബ്ദു ചായക്കട തുറക്കുമ്പോൾ, കടയുടെ മുന്നിൽ പോലീസ് ജീപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അബ്ദുവിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് കുലുങ്ങി.
ഒരു പോലീസ് ഓഫീസർ ചോദിച്ചു.
“ഇവിടെ ഇന്നലെ രാത്രി ഒരു ആളുണ്ടായിരുന്നോ?”
അബ്ദു ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്താ സാർ?”
ഓഫീസർ മൊബൈലിൽ ഒരു ഫോട്ടോ കാണിച്ചു.
അതേ മനുഷ്യൻ.
“ഇയാളെ അറിയാമോ?”
“ചായ കുടിക്കാൻ വന്നതാ…”
പോലീസുകാരൻ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇയാൾ റിട്ടയേർഡ് സ്കൂൾ ഹെഡ്മാസ്റ്ററാണ്.”
അബ്ദു ഞെട്ടി.
“എന്ത്?”
“ഭാര്യയും മകനും കോവിഡ് സമയത്ത് മരിച്ചു. അതിന് ശേഷം മനസ്സ് തകർന്നു. വീടും സ്ഥലവും ബന്ധുക്കൾ എടുത്തു. ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.”
അബ്ദുവിന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പോലീസുകാരൻ തുടർന്നു.
“ഇന്നലെ രാത്രി ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ച സ്ത്രീ ജീവിച്ചു.”
മഴ വീണ്ടും ചെറുതായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
“ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്… അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടി വൈകിയിരുന്നെങ്കിൽ രക്ഷിക്കാനാകുമായിരുന്നില്ല.”
അബ്ദുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.
ആ രാത്രി ചായക്കടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും വലിയ മനുഷ്യരെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യൻ കോണിൽ നിശബ്ദമായി കട്ടൻ കുടിക്കുകയായിരുന്നു.
പുതിയ കഥകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ പേജ്:
Facebook page
No comments yet